หลวงพ่อครับ ตลอดระยะเวลากว่า 32 ปี ที่ผมได้รู้จักหลวงพ่อ หลวงพ่อเป็นทั้งที่พึ่งและเป็นต้นบุญต้นแบบในชีวิตของผม ทำให้ผมได้มีโอกาสสั่งสมความดี และปรับปรุงแก้ไขตัวเองให้เป็นคนใหม่ที่ดีขึ้นในทุกๆวัน แต่ผมก็ไม่ยอมที่จะดีคนเดียวนะครับ เพราะผมได้ทำหน้าที่กัลยาณมิตรให้กับครอบครัวด้วย โดยเฉพาะคุณพ่อคุณแม่ของผมท่านเป็นชาวจีน ท่านชอบทำความดี แต่ไม่เข้าใจเรื่องบุญ
ทุกครั้งที่คุณถูกกล่าวร้าย ก็ไม่ควรเดือดร้อนอะไร ทำตามอย่างที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงทำให้ดูเป็นแบบแผน คือก้มหน้าก้มตาทำความดีต่อไป ไม่สนใจต่อคำนินทาว่าร้ายนั้น
"การมาในครั้งนี้ ผมไม่มีความศรัทธาเลยแม้แต่นิดเดียว ผมมาเพราะถูกบังคับให้มา ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่า หลวงปู่เป็นใคร ได้ยินแต่ชื่อผ่านๆ และผมก็ไม่เชื่อเรื่องปาฏิหารย์อะไรทั้งสิ้น ถ้าหลวงปู่ศักดิ์สิทธิ์จริง กลับไปขอให้ผมถูกหวย ผมจะซื้อแค่ 10 บาทเท่านั้นไม่ซื้อมากกว่านี้" ตกเย็นเขาเอาเงินมาให้เพราะผมถูกหวย
เธอเกิดในครอบครัวชาวจีน แต่ไม่ต้องไหว้เจ้า มีโอกาสได้ไปวัด สวดมนต์ ฟังธรรม ฝึกนั่งสมาธิตั้งแต่ยังเล็ก แถมเธอยังชอบหมอลำเป็นอย่างยิ่ง...สุขภาพของเธอไม่ค่อยแข็งแรงมาตั้งแต่เด็ก พอโตเป็นผู้ใหญ่เธอมีอาการไทรอยด์เป็นพิษ คอพองโต หมอสันนิษฐานว่าเธอขาดไอโอดีน ทั้งๆที่เธอเป็นคนใต้ ทานอาหารทะเลอยู่เสมอๆ...เธอเคยจะถูกจับให้แต่งงาน ถูกทำเสน่ห์ แต่ก็สามารถประคองตัวถือพรหมจรรย์มาได้ จนได้มาเป็นอุบาสิกา สร้างบารมีอยู่ในวัดพระธรรมกาย จนถึงปัจจุบัน
มีครั้งหนึ่ง ขี้เมาที่กินเหล้าด้วยกัน ตามมาขอลูกจากสามีถึงที่บ้าน สามีของลูกก็ร้องไห้ แล้วบอกกับชายคนนั้นว่า “แล้วแต่ตัวลูก” ลูกจึงไล่ชายคนนั้นไป ไม่ว่าลูกจะทำให้สามีเสียใจแค่ไหน เขาก็ไม่เคยโกรธลูกเลย เวลานั่งรถไปด้วยกัน เขาก็จะเปิดเพลง “วันใดขาดฉันแล้วเธอจะรู้สึก” ลูกเห็นน้ำตาของเขา ไหลลอดแว่นออกมา ลูกจำได้ติดตา
ลูกเป็นลูกคนโต มีพี่น้อง 3 คน ลูกคลอดที่ รพ.หญิง หรือ รพ.ราชวิถีในปัจจุบัน คุณแม่เล่าให้ฟังว่า ตอนแรกเกิดได้ 1 วัน มีสิ่งประหลาดเกิดขึ้นคือ พยาบาลนำลูกใส่กล่องมาให้แม่ดูแลเอง คุณแม่เห็นสิ่งประหลาด ไม่ใช่คน ไม่ใช่สัตว์ มีแต่หัวกลมๆ มีใบหน้าสีดำใหญ่มาก รอบๆหัวมีแสงสีเหลืองใหญ่ จ้องมองดูลูกไม่ยอมไปไหน คุณแม่ตกใจมาก เรียกคุณน้าที่นอนเฝ้าให้ตื่นคุณน้าก็ไม่ตื่น คุณแม่ต้องท่องนะโมฯ แล้วโยนพระที่คล้องคออยู่ เข้าไปในกล่องที่ลูกนอน สิ่งประหลาดนั้นจึงหายไป
ชีวิตลูกเหมือนกับถูกชูขึ้นให้สูงแล้วทุ่มลงสู่พื้น เงินทองที่เก็บไว้เกลี้ยงภายในพริบตา มีหนี้สินมาแทนที่ ทั้งทุกข์และกลัดกลุ้ม ยิ่งกลุ้มก็ยิ่งดื่มไวน์ที่มีดีกรีแก่ขึ้น ในปริมาณมากขึ้นกว่าเดิม ถ้าวันไหนสามีไปรับจ้างได้เงินมาน้อย ไม่พอซื้อไวน์ให้ดื่ม ลูกก็จะเอาน้ำสาดหน้า ด่าว่า จิกตี ทึ้งผม เอากำปั้นทุบลงบนศีรษะ จนน้ำตาลูกผู้ชายของเขาไหลพรากๆ ลูกแทบไม่อยากเชื่อเลยว่าผู้ชายก็ร้องไห้เป็น...
ลูกก็รักลูกชายคนนี้มากค่ะ ลูกชายมักโดนอุบัติเหตุช่วงศีรษะบ่อยๆ เคยหัวปูดมาจาก ร.ร. โดยไม่ทราบสาเหตุ กว่าจะโตจนขายืนถึงพื้น ก็ตกเตียงทั้งหมด 10 ครั้ง เพราะนอนดิ้นมาก ๆ หัวชนบ่อย ๆ และมีโรคประจำตัวคือมีเลือดกำเดาออกทั้งหนาวและร้อน แต่ละครั้งจะออกปริมาณมาก ทั้งทางปากและจมูก แต่คุณหมอบอกว่าไม่เป็นไรค่ะ
เมื่อถูกชักชวนให้ทำบุญ พี่สาวของเธอมักจะพูดว่า “เดี๋ยวรอให้แก่ก่อน” ...แต่ความตายไม่มีนิมิตหมาย อนิจจา พี่สาวของเธอเสียชีวิตเมื่ออายุได้ 42ปี...ผู้ที่สั่งสมบุญอยู่เสมอๆ กับผู้ที่ไม่เชื่อเรื่องบุญบาป ไม่สนใจในการสั่งสมบุญ จะมีชีวิตหลังความตายแตกต่างกันอย่างไร...เรื่องนี้จะเป็นอุทาหรณ์ ให้เราหมั่นสั่งสมบุญตั้งแต่วันนี้ ก่อนที่เวลาของเราจะหมดไป โดยที่เราไม่มีโอกาสจะรู้ได้เลยว่าเมื่อไหร่ความตายจะมาถึง...
